K&K Art Galeria » 16 maja 2026 Galeria po Prawej Stronie Wisły-en

16 maja 2026
Galeria po Prawej Stronie Wisły

PORTRET NIEDOKOŃCZONY / Zofia kubicka/ wystawa indywidualna

12 May 2026

MIEJSCE WYSTAWY - Galeria Po Prawej Stronie Wisły, ul. Konopacka 15/1A, Warszawa

CZAS TRWANIA - 16- 30 maj 2026

WERNISAŻ - Otwarcie godz.18.00

Portret niedokończony

Zofia Kubicka

Istnieje paradoks tkwiący w samym sercu rzeźby: jest sztuką materii martwej, a jednak jej najgłębszym pragnieniem pozostaje życie. Nie fotograficzne utrwalenie — lecz energia: napięcie mięśnia przed skokiem, drżenie oddechu, moment zawieszenia między jednym krokiem a następnym. Zofia Kubicka rozumie ten paradoks lepiej niż większość. Jej prace nie są odwzorowaniem rzeczywistości, lecz snem o człowieku — iluzją, która celowo pozostaje niedokończona.

W najnowszym cyklu artystka poszerza swoje medium o tkaninę, drewno i przedmioty znalezione. To przejście od monumentalnej rzeźby plenerowej ku formom kameralnym, zamkniętym w drewnianych skrzynkach-ramach, malowanych na szaro — przypominających jednocześnie relikwiarze, teatry cieni i szuflady pamięci. Każda praca jest miniaturowym światem, zamkniętym, lecz nabrzmiałym znaczeniem, jakby chciała wypchnąć swoje treści poza dosłowne ramy.

W szytych płaskorzeźbach artystka odchodzi od tradycyjnego rozumienia rzeźby jako formy ciężkiej i trwałej, zastępując ją miękką materią: materiałem, nicią, haftem. Twarze wyłaniają się z faktury zszywanych fragmentów tkanin, a ślady szycia pozostają świadomym gestem twórczym — nić nie tylko spaja kompozycję, ale staje się zapisem emocji i kulturowych znaków. Delikatność materiału kontrastuje z siłą przekazu.

„Kiedy ranne wstają zorze" — jedna z najbardziej przejmujących prac cyklu — ukazuje twarz Madonny wyłaniającą się z gąszczu strzępiącego się denimu i fragmentów tkaniny-ziemi. Zderzenie świętego wizerunku z materiałem codziennym nie jest profanacją, lecz afirmacją — sacrum obecne jest w samej materii życia, w tym, co znoszone i prawdziwe.

Drewniane wiatraki wyrastające z kompozycji odsyłają do współczesności: nie zbieramy już plonów z pól, lecz energię elektryczną – nowy zafałszowany obraz obfitości.

„Zbiory" to portret Matki Ziemi w chwili szczodrości: twarz kobiety wyrasta z splecionych pasków tkanin tworzących bujne warkocze i korzenie, otoczona czerwonymi filcowymi kulami — jabłkami, darami ziemi. Kompozycja ma charakter ołtarza plonów, dziękczynienia złożonego w naturze. Tkanina staje się tu ziemią rodzącą.

„Chochoły" to praca wieloznaczna i świadomie tak skonstruowana. Na rzeźniczych hakach zwisają uszyte z tkanin kształty przypominające zwinięte ciała lub organy — odesłanie do słynnej sceny z „Wesela" Wyspiańskiego: zbiorowego transu, niemożności działania, uśpienia ludu zamkniętego w kręgu własnych złudzeń. Scena dopuszcza jednak i odczytanie brutalniejsze: rzeźnię, kołysankę, pracownię lalkarza. Artystka nie zamyka tej pracy w jednej interpretacji — wieloznaczność jest tu zasadą.

„Marzanna" należy do odważniejszych prac artystki. W ciemnej skrzynce poduszki i warstwy tkanin z wyszytymi czarnymi sylwetkami koni tworzą łoże starej kobiety oczekującej końca. Tkanina wylewająca się przez krawędź skrzynki sugeruje czas, który przestaje być zamknięty. Konie — w kulturze słowiańskiej przewodnicy dusz do zaświatów — stoją cierpliwie, gotowe. Praca łączy intymność sypialni z kosmicznym wymiarem śmierci, bez patosu, za to z ogromną czułością.

Kubicka rzadko nadaje twarzom ekspresję. Skupienie, nieobecność, milczenie — to jej język. Emocje wyrażane są przez gest, materiał i kompozycję. Inspiracja polską tradycją — religijną, literacką, przyrodniczą — jest w jej twórczości stała i głęboka, lecz nie folklorystyczna: to żywa materia wyobraźni. Sacrum nie mieszka tu w kościołach ani muzeach, lecz w sypialni, w ogrodzie, w snach i w umieraniu. W tym, co znoszone i prawdziwe.

Studia na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, zakończone dyplomem w 1994 roku w pracowni profesora Jana Kucza, dały artystce świadomość, że materiał nie jest neutralny. Od tamtej pory buduje język zarazem klasyczny i nowoczesny, intymny i kosmiczny. 2024 – Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych w Polsce, Hiszpanii, Stanach Zjednoczonych, Włoszech i Anglii.

Wystawa trwa od 16.05.2026 do 30.05. 2026

Galera Po Prawej Stronie Sztuki, ul. Konopacka 15/1A, Warszawa

E-mail. - info@poprawejstroniewisly.pl