Projekt, książka „Wieczny las”
Autorka dzieli się własnymi, intymnymi refleksjami z leśnych wędrówek, uciekając od naukowej surowości na rzecz baśniowej, zmysłowej narracji.
„Wieczny las” uczy specyficznego sposobu patrzenia – artystka zachęca czytelnika do wejścia w las nie w roli turysty czy konsumenta, ale czujnego obserwatora i słuchacza. W jej filozofii kluczowe jest pojęcie „radykalnego zatrzymania się” w celu zredukowania bodźców współczesnej cywilizacji. Wsłuchiwanie się w szum drzew, obserwacja mchów i porostów to według Stoszek najprostsze techniki medytacyjne, które pozwalają człowiekowi odzyskać wewnętrzną równowagę i uodpornić się na lęki współczesnego świata.
Jej sztuka uczy, że natura doskonale poradzi sobie bez nas, ale my bez niej – jako istoty wrażliwe – istnieć nie potrafimy. Malarstwo Justyny Stoszek nie jest jedynie estetycznym odtworzeniem flory i fauny. To głęboki zapis relacji natury z kosmosem, której częścią jesteśmy.. Poprzez swoje organiczne artystka buduje pomost między współczesnym pędem człowieka , parciem do przodu, a pierwotną mądrością lasu.
Malarstwo artystki jest intymnym manifestem miłości do natury, w którym granica między człowiekiem a ekosystemem ulega całkowitemu zatarciu. Twórcza filozofia Justyny Stoszek to radykalny zwrot ku biocentryzmowi – przekonaniu, że człowiek nie jest koroną stworzenia, lecz jedynie jedną z nici w gęstej sieci ekosystemu. Autorka żywych instalacji „Forest Forever” (miniaturowych lasów zamkniętych w szklanych słojach), jest przede wszystkim dyplomowaną malarką krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Choć jej rzeźbiarskie formy w szkle zdobyły ogromną popularność, to właśnie na płótnach i papierze najpełniej ujawnia się jej wewnętrzny świat, głęboka wrażliwość oraz filozoficzne podejście do pojęcia ekologii i przemijania. Justyna Stoszek kontenpluje uniwersum pierwotnej natury.
W centrum jej malarskich i graficznych poszukiwań jest las – nie jako tło, ale jako podmiot, zbiór potężnych, czujących istot oraz przestrzeni dającej poczucie bezpieczeństwa i wolności. Drzewa są dla niej niezależnymi, uduchowionymi bytami. Na jej obrazach (takich jak cykle Animule. Duszyczki, Drzewo, Las czy Nocne Morze) przyroda pulsuje własnym życiem. Prace te charakteryzują się swoistą organicznością. Pni Justyna chętnie sięga po techniki mieszane, używając tuszu, ołówka, pióra, a nawet naturalnych ekstraktów z kwiatów, ziół, herbaty czy gleby, co sprawia, że sama materia dzieła staje się częścią portretowanej natury.
Wizualny język jej obrazów jest wagą między subtelną, botaniczną precyzją a oniryczną abstrakcją. Na płótnach pojawiają się nie tylko gęstwiny i liście, ale także zwierzęta, ptaki oraz ćmy, które w mitologiach i osobistej mitologii artystki symbolizują mądrość, duchy przodków oraz naturalne łączniki z procesem przemijania i śmierci. To malarstwo celowo przekracza mury tradycyjnych galerii sztuki, dążąc do bezpośredniego kontaktu z człowiekiem w jego codziennym środowisku. Doskonałym tego przykładem są wielkoformatowe realizacje w przestrzeni publicznej – m.in. ogólnopolskie kampanie zrealizowane we współpracy z firmami takimi jak AMS, gdzie jej plakatowe i malarskie motywy z hasłem „Nadzieja” rozświetlały miejskie wiaty przystankowe, wnosząc spokój natury w industrialną tkankę miast.
FIRMA
DLA ARTYSTÓW
OBSŁUGA KLIENTA
Strona wykonana przez Łafra Sp. z o.o 2024C
O najnowszych i nadchodzących Aukcjach Sztuki.
O nadchodzących Wystawach i wydarzeniach.
O najnowszych Pracach w naszych Katalogach.