Piotr Gawron (1943–2023) był polskim rzeźbiarzem, medalierem i pedagogiem związanym przez większą część życia z Akademią Sztuk Pięknych w Warszawie. Studiował rzeźbę w warszawskiej ASP w latach 1966–1972, a następnie rozpoczął pracę dydaktyczną na tej uczelni. W latach 2005–2012 pełnił funkcję dziekana Wydziału Rzeźby, a w 1994 roku otrzymał tytuł profesora. Jego działalność pedagogiczna była ważną częścią jego dorobku – kształcił kolejne pokolenia artystów i współtworzył tradycję warszawskiej szkoły rzeźby.
PIOTR GAWRON
Anegdota w rzeźbie
Droga artystyczna prof. Piotra Gawrona zaczęła się w Zakopanem. W 1966 roku ukończył Państwowe Liceum Technik Plastycznych, gdzie zetknął się między innymi z Władysławem Hasiorem i Antonim Rząsą. Następnie studiował w latach 1966–1972 na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w pracowniach Zofii Demkowskiej i Tadeusza Łodziany. Po ukończeniu studiów pozostał na uczelni jako pedagog. Ten związek z warszawską ASP trwał praktycznie przez całe jego życie zawodowe.
Najbardziej charakterystycznym obszarem twórczości prof. Piotra Gawrona była rzeźba kameralna, a więc forma niewielka, przeznaczona do oglądania z bliska, często skupiona na pojedynczej postaci, geście lub sytuacji. Ważne miejsce zajmowały również portret i medalierstwo.
Artysta nie traktował jednak małej rzeźby jako pomniejszonej wersji monumentalnego pomnika. Przeciwnie – niewielki format stawał się dla niego przestrzenią opowiadania.
W rzeźbach postać nie jest jedynie bryłą przedstawiającą człowieka. Zazwyczaj coś robi, coś demonstruje, znajduje się w określonej sytuacji albo staje się częścią pewnego żartu. Rzeźba ma wydarzenie. Widz nie musi znać całej historii, aby odczytać gest, ruch czy charakter przedstawionej postaci. Forma zaczyna funkcjonować podobnie jak krótka opowieść lub anegdota.
Istotną cechą jego prac jest również ruch. Nawet w niewielkich realizacjach prof.Gawron często unikał statycznego, ciężkiego zamknięcia bryły.
Właśnie tutaj znajduje się jedna z najbardziej charakterystycznych jego cech : humor połączony z obserwacją człowieka. Nie jest to jednak humor agresywny ani publicystyczny. Częściej przypomina życzliwą kpinę z ludzkich słabości, ambicji, próżności czy zachowań. Dzięki temu rzeźby mogą być odczytywane bez przygotowania historycznego czy specjalistycznej wiedzy o sztuce. Widz rozpoznaje sytuację, gest lub typ człowieka, a dopiero później zaczyna dostrzegać bardziej wyrafinowane rozwiązania formalne. Eksperymentował z przestrzenią, a stosowana przez niego technika odlewu na wosk tracony umożliwiała tworzenie form, które – jak zauważano w opisach jego wystaw – mogą sprawiać wrażenie bardziej „rysunku w przestrzeni” niż zwartej, zamkniętej bryły. Polichromował rzeźby drewniane i niekiedy dodatkowo polichromował brązy, wykorzystując kolor do zwiększenia ekspresji dzieła.
Otrzymuj najnowsze wiadomości prosto do swojej skrzynki
O najnowszych i nadchodzących Aukcjach Sztuki.
O nadchodzących Wystawach i wydarzeniach.
O najnowszych Pracach w naszych Katalogach.
FIRMA
DLA ARTYSTÓW
OBSŁUGA KLIENTA
Strona zrobiona przez Łafra Sp.z o.o